۱- دیروز عید غدیر بود. روزی که تجلی حق حاکمیت خدا بر بشر بود. روزی که خداوند تکلیف بشر را روشن کرد تا مجبور نباشد برای اداره جامعه هر روز یک فلسفه سیاسی ببافد و خود را سر گرم کند. در این روز آرمان بر واقعیت، حقیقت بر ضلالت و انتصاب بر انتخاب پیروز شد.

این روز که فرا می رسد بحث های زیادی در می گیرد از اثبات ولایت امیر المومنین تا وحدت شیعه و سنی و تا فجایعی که بر سر شیعیان مظلوم می رسد. هر کدام از این بحث ها در جای خود مفید هستند و البته قابل نقد. به نظر می رسد شعار وحدت شیعه و سنی در طول این سی سال به جز عقب نشینی برای ما شیعیان در تعامل با کشورهای عربی دست آوردی نداشته است. دولت وهابی سعودی هر روز تضییقات خود را بر ضد شیعیان بیشتر می کند و دستگاه دیپلماسی ما هم فقط نگاه می کند. این شعار زیبا و دهن پرکن دستاویزی شده است برای سکوت در مقابل کشتار شیعیان یمن. به نظر می رسد ما باید این شعار را باز تعریف کنیم و از موضع قدرت با اهل سنت برخورد کنیم.

۲- چند شب پیش توفیقی اجباری!! نصیبمان شد و فیلم «درباره الی» را دیدیم. من نمی دانم کدام احمقی به این فیلم مجوز داده است! اباحیگری مشخصه اصلی این فیلم است. سکولاریزم یکی از مولفه اصلیش اباحیگری و اصالت لذت است . این فیلم گرچه نمایانگر رویکردهایی در بخش هایی از جامعه است اما برای بخش های وسیعی از مردم یک فیلم آموزسی تلقی خواهد شد. آموزش روابط بدون چارچوب و غیر مذهبی زن و مرد. در این فیلم زنان و مردان نامحرم چنان با هم آزاد صحبت می کنند که زن و شوهر هم اینگونه با هم صحبت نمی کنند!! در آنجایی هم که الی در دریا غرق می شود هیچکدام از شخصیتهای فیلم متنبه نمی شوند و در گمراهی خود بیشتر فرو می روند. به هر حال سیاست های ضد فرهنگی دولت احمدی نژاد به همین جا ختم نمی شود و باید منتظر از این بدتر هم باشیم.

۳-امروز ۱۶ آذر است و روز دانشجو و ۲۷ آذر هم روز وحدت حوزه و دانشگاه. فکر می کنم این شعار هم از آن حرف های لا یتچسبکی است که هر روز هم بیشتر تکرار می شود بدون در نظر گرفتن ملزومات آن. دانشگاه یک پدیده غربی است که با زور استبداد رضا شاهی به این مملکت وارد شد بدون فکر و برنامه ریزی کافی برای آن. فکر می کنم تا وقتی آموز های غربی دانشگاه بدون فکر و انتقاد از سوی اندیشمندان تکرار می شود و حوزویان هم در سنت های ۵۰۰ ساله خود گرفتار آمده اند این یک شعار بیشتر نخواهد بود.