ماه رمضان در راه است ماهی که برای اولیاء الله جشن بزرگی است ماهی که انسان خود را به خدا نزدیکتر می بیند و از قیود شیطانی در امان است چرا که شیطان به زنجیر کشیده می شود. وقتی به این ماه و فلسفه اعمال نگاه می کنیم درمی یابیم که ما در فهم مفاهیم آن و اسرار درونی آن مشکلات فراوانی داریم. آنچه که ما در این ماه عمل می کنیم با آنچه که در قرآن و سنت آمده است زمین تا آسمان متفاوت است! وقتی می بینیم که در این ماه قیمت گوشت و مرغ به نحو سرسام آوری بالا می رود ،وقتی می بینیم سفره هادر این ماه رنگین تر می شود، یخچال ها پرگوشت تر می شود، شکم ها برآمده تر می شود و  چند نوع غذا بر سفره هامان خود نمایی می کند، وقتی موقع افطار آنقدر می خوریم که حال خواندن دو صفحه دعا را نداریم. باید از خود بپرسیم که آیا فلسفه روزه همین است که ما عمل می کنیم؟! آیا خداوند اینها را از ما خواسته است؟

نمی دانم چگونه است که در این ماه که یک وعده غذا از سفره ها حذف می شود چرا مصرف مواد غذایی بیشتر می شود؟ درست است بعضی ها در این ماه به علل گوناگون روزه نمی گیرند اما اکثریت جامعه چرا اینگونه عمل می کنند؟ چرا به اسم افطاری دادن سفرهایی انداخته می شود که بوی اسراف و تجمل آن ،مشام انسان را می آزاراد؟ ماه رمضان به جای اینکه ماه دعا، ماه ختم قرآن، ماه استغفار شبانه و صفا دادن روح باشد؛ ماه پرخوری، ماه تنبلی، ماه کم کاری ادارات، ماه سریال های آبکی و رگباری تلویزیون شده است. 

سنت خوبی در ماه رمضان است که به ایتام و مستمندان کمک مالی و غذایی می شود اما چرا این سنت در دیگر ماه های سال رعایت نمی شود؟ اینهمه ما متقاضی رفتن به حج داریم( ظاهرا تا 18 سال آینده کمبود حاجی نداریم!) واقعا جامعه ای که 10 میلیون نفر زیر خط فقر و 8 میلیون نفرحاشیه نشین دارد این مقدار حاجی انسان را به فکر فرو نمی برد که راستی که اگر اینها اموال خود را انفاق می کردند آیا جامعه ای اینگونه داشتیم؟ به قول یکی از بزرگان درباره تشویق به حج یک آیه داریم ولی درباره انفاق آیات بسیار زیادی داریم ما به کدام بیشتر عمل می کنیم؟

روزه آمده است که انسان به یاد گرسنگی قیامت بیفتد، به یاد مستمندان و فقرا بیفتد، آمده است که مردم با هم صمیمی شوند، صله ارحام به جا آورند، اما ما با این عملکرد مان خود را از برکات این ماه عزیز محروم می کنیم. خطبه شعبانیه حضرت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) بسیاری از حکمت های روزه را بیان می دارد که تفکر در آنها و عمل به دستورات آن جناب راهگشای انسان در این وادی پر خطر است.

به هر حال ماه رمضان می آید و فرصت مناسبی برای فکر کردن بیشتر به فلسفه روزه که همان تقوا است:« یا ایها الذین امنوا کتب علیکم الصیام کما کتب علی الذین من قبلهم لعلکم تتقون» دقت در واژه لعل بیشتر دل انسان را می لرزاند _شاید که رستگار شوید_ پس به این اعمال پر نقص مان نباید غره شویم و از آن طرف هم نباید از رحمت الهی مایوس باشیم« و لا تایئسوا من روح الله انه لا یایس من روح الله الا القوم الکافرون»