ایران یکی از کشورهایی است که قومیت گرایی در آن از دیرباز مورد توجه بوده است. با نگاهی گذرا به تاریخ ایران در می یابیم که اغلب حکومت هایی که در ایران شکل گرفته است ریشه در قو میت ها و ایلات و عشایر داشته است. این قومیت های گوناگون  حاکمیت ایران را به ناچار وادار می کردند که برای بقای خود با آنها کنار آید و برای حفظ حاکمیت امتیازاتی به آنها بدهد. از همین روست که می بینیم بیشتر دولتهای ایران سیستمی ملوک الطوایفی داشته اند.

بعد از مشروطه که دولت مدرن در ایران شکل گرفت باز هم شاهد قدرت نمایی قومیت ها در ایران هستیم. فتح تهران در مشروطه دوم به وسیله بختیاری ها و ترکها و گیلانی ها نمونه ای از این قدرت نمایی هاست. گرچه با ظهور رضا خان و سرکوب ایلات این قدرتهای محلی به چالش کشیده شدند اما باز هم قدرت نسبی خود را دارا می باشند. شورش آذربایجان و ادعای استقلال آن در ۱۳۲۵ نمونه ای دیگر از این دست است. گرچه این شورش با لعاب کمونیستی منجر به شکست شد اما حاکمیت دولت مرکزی را سخت به چالش کشید. با وقوع انقلاب اسلامی و سقوط حاکمیت پهلوی به یکباره چهار گوشه ایران دستخوش شورش گشت. از ترکمن صحرا در شمال تا کوههای کردستان و دشت های خوزستان سر به شورش گذاشت. این شورشها بیشتر ریشه در خواستگاه قومیتی این نواحی داشت و اگر رهبری امام خمینی نبود می رفت که سخن شاه درباره تجزیه ایران محقق شود.

در طول این سی ساله انقلاب هر گوشه ایران را که بنگریم به نوعی مطالبات قویتی داشته اند الا مردمان لر! از اعراب خوزستان بگیر تا کردهای کردستان تا ترک های آذربایجان و ترکمن های شمال تا بلوچ های بلوچستان به نوعی دردسر برای حاکمیت بوده اند. در سال ۸۲  اعراب اهواز به رهبری شخصی به نام الاهوازی دست به شورش زدند. در سال ۸۵ ترک های اذربایجان در اعتراض به چاپ کاریکاتوری در روزنامه ایران تظاهرات کردند. کردستان هم که همیشه از حاکمیت طلبکار بوده است. بلوچستان نیز از دیرباز جایگاه امنی برای تروریستها بوده است .در این میان مردمان نجیب لر بوده اند که با همه اجحاف ها و تبعیض هایی که در حقشان روا داشته شده است هیچ مشکل امنیتی در این ۳۰ سال برای حاکمیت نداشته اند. این سکوت غیر قابل توجیه باعث شده است که حاکمان به شکل تحقیر آمیزی با  آنان برخورد کنند. در همه سریال ها و فیلمهای سینمایی لرها همیشه باید تحقیر شوند. چرا؟ چون مردمان رامی برای حاکمیت بوده اند. چون نمایندگانی که از انها در سطح بالای حاکمیت بوده اند چاپلوس بوده اند. هیچ گاه به فکر غرور قوم خویش نبوده اند در مقابل این همه تحقیر و توهین دم برنیاورده اند. اگر به اندازه یک صدم این تحقیر ها در حق قومیتی دیگر روا داشته می شد چنان اعتراضی صورت می گرفت که دیگر به فکر توهین نباشند. اما این نجابت لرها باعث شده است که مسئولین رسانه ها سوء استفاده کنند. هر سریالی که نشان می دهند خدمتکار اداره٫ کارگر ساختمان٫ نظافت چی شهرداری اکثرا لر انتخاب می شوند. آن هم برای خندیدن به لهجه و زبانشان. همین سریال مزخزف فاصله ها نیز اینگونه است. این زبان بروجردی که در فیلم مورد تحقیر قرار گرفته است زبان بزرگانی چون مرحوم ایت الله بروجردی دکتر عبدالحسین زرین کوب٫ مرحوم مهرداد اوستا٫ استاد بزرگ تاریخ علامه سید جعفر شهیدی است. 

اگر نمایندگان دلسوزی در سطح کلان حاکمیت داشتیم و فریادشان برای مردم بلند می شد نه برای قدرت طلبیشان اینگونه اجازه نمی دادند که حاکمان به تحقیر ما بپردازند. شیخ مهدی کروبی را همه به شجاعت می شناسند. اما این شجاعت او وقتی گل می کند که منافعش در خطر باشد. در طول این ۳۰ سال هیچ گاه خواسته های قوم لر را به گوش حاکمیت نرساند و به همین دلیل   در انتخابات سال گذشته مردم لرستان به او وقعی ننهادند.   

همین نوشته در نشریه اینترنتی مردم لر